پوششهای زنانه

شلوار

شرون بندری

"شرون بندری " یکی دیگر از شلوارهای مورد اقبال در بین بانوان در منطقه ماندستان است.

در مناطق ساحلی ماندستان اقبال بیشتری به این نوع شلوار دیده می شود.

برای دوخت این شلوار از پارچه های معمولی اما با اندکی ضخامت بیشتر استفاده می شود.

رنگهای باز و شاد از اولویت های پارچه در انتخاب آن برای دوخت "شرون بندری "است.

شرون بندری دارای دمپا و پاچه های تنگ و چسبان است.

به فاصله یک وجب - تقریبا بیست و پنج سانتی متر - دمپای شلوار برگشته و دو لایه می شود تا برای تزیین های حاشیه آماده شود.

زری دوزی و گاهی گل دوزی در نوار پایین شلوار زیبایی خاص این پوشش است.

نوارهای رنگی به صورت موازی، منحنی یا هفت و هشتی زیبایی پاچه های شلوار را تکمیل می کند.

گاهی این گلدوزیهای ظریف و زنانه تا زانو های شلوار نیز ادامه دارد.

از زانو به بالا تا کمر، شلوار اندکی فراخ تر از پایین تنه است.

کشهای پهن و  لیفه های پر چین یکی دیگر از مشخصه های این شلوار است.

پاچه این شلوار آن قدر تنگ و چسبان است که گاهی برای راحتی بر روی دمپای آن از زیپ و چاک استفاده می کنند.

شاید حضور در ساحل و کمک به انجام امور صیادی یکی از دلایلی باشد که زنان بندری پاچه های شلوارهای خود را چسبان می دوزند.

انجام فعالیت های روزانه با شلواری که دمپای آن جمع شده آسان تر است به ویژه اگر سر و کار شما با رطوبت، شرجی و خیسی همواره دریا باشد.

این شلوار بیشتر در محیطهای خصوصی پوشیده می شود و مناسب برای میهمانی رفتن نیست.

به گفته دیگر، این شلوار، پوشش غیر رسمی بانوان منطقه می باشد که به شدت تحت تاثیر پوشش زنان در مناطق مجاور ماندستان است.

همانگونه که از نام این شلوار پیداست "شرون بندری" از هرمزگان و گاهی نیز از مناطق شهری و روستایی خوزستان به منطقه ماندستان می آید.

نزدیکی پوششهای این مردم و استفاده از رنگهای شاد و سر زنده در سایر مولفه های فرهنگی منطقه نیز دیده می شود.

این شلوار امروزه نیز در ماندستان و در بین بانوان منطقه حیاتی کم و بیش را تجربه می کند.